خواهم امد اما بعد از امتحان ها

نويسنده: علي رضا قلي

چاپ بيست و ششم ، 1385

نشر ني

238صفحه، 2000تومان

كتابي بود هم فضا با جامعه شناسي خودماني كه قبلا در موردش گفته بود. اين كتاب به بررسي اين قضيه مي‌پرداخت كه چرا افرادي مثل قائم مقام فراهاني، امير كبير و مصدق نتونستند فعاليت‌هاي اصلاحانه خودشون رو انجام بدن و در نطفه خفه شدند. در واقع به بيان اين مطلب مي‌پردازه كه شرايط اجتماعي و اقتصادي و كلي جامعه و مردم همواره به گونه‌اي نبوده كه اين نجبه‌گان بتونند رشد كنند و جامعه هميشه باعث بوجود امدن افرادي همچون قوام السلطنه و ... شده . و اگر هم افرادي همچون قائم مقام و اميركبير و مصدق بوجود آمدن اشتباها از اين جامعه برخواستند. يعني سعي و تلاش خودشون بوده نه شرايط خوب جامعه.

«لازمه صنعتي شدن نگرشي همه جانبه به ابعاد مختلف فعاليت انسان در جامعه است.» ص164

و اين كتاب به بيان اين مطلب مي‌پردازد كه ما همواره به دنبال صنعتي شدن بوديم بدون اينكه مفهوم واقعي صنعتي شدن رو درك كنيم. در طول تاريخ ما همواره خواستيم صنعت را وارد كشور كنيم بدون كه تلاشي براي بدست اوردن اون بكنيم. در واقع با دادن بخشي از ايران يا دادن امتيازهايي به كشورهاي صنعتي، اين كار رو خواستيم انجام بديم. در حاليكه اين مقوله بايد از متن اجتماع بيرون بياد و با كوشش و سعي و تلاش خودمون.

«كم كاري با ضعف توليد، صناعت بي جان با تجارت، روحيه غير علمي با توليد سنتي، همه اينها با روابط خارجي، همه و همه با فرهنگ ملي غير خلاق انديشه سوز عاطفي گنگ قضا-قدري منفي در تناسب كامل بود. اينها دو الگوي سراسر متفاوت‌اند؛ ايرانيان مي‌خواستند دست‌آورد الگوي غرب را (توسعه اقتصادي، پيشرفت فني و...) بر الگوي سنتي خود سوار كنند. نه قالب‌هاي اجتماعي صنايع غرب را خوب مي‌شناختند و نه تاريخ تحليلي خود را، در نتيجه هرج و مرجي بي حد و حصر بر زندگي اجتماعي-سياسي-اقتصادي آنها سايه افكند.»

  RSS