امروز به طور اتفاقي يكي از سريال‌هاي تلويزيون رو ديدم. سريال خواستگاران، مجموعه‌اي بود كه در اون خواستگاري رو نشون مي‌داد كه مادر پسر شديدا خواستار اين بود كه عروسش كار كند اما پسر ناراضي بود. دختره هم دلش مي‌خواست كار كنه اما حاضر بود كه براي زندگي‌اش از اين حق‌اش بگذرد. مادر و پدر دختر هم با كار كردنش مخالف بودند و او رو مجبور كردن كه برخلاف ميل‌اش خواسته پسر رو بپذيره. مادر پسر شروع كردن به گفتن درد دل‌هايش كه هميشه با اين ترس زندگي كرده كه مبادا شوهرش اون رو از خونه بيرون كنه در حالي كه اون هيچ پشتوانه مالي نداره، مبادا شوهرش طلاقش بده و يا مريض بشه و اون هيچ درامدي از خودش نداشته باشه كه بتونه خودش و زندگي‌اش رو تامين كنه. مادره گفت: من هميشه شوهرم رو دوست داشتم اما از روي نياز مالي كه بهش داشتم. نمي‌دونم اگه اين نياز رو نداشتم باز هم دوستش داشتم يا نه؟ به اين جمله‌اش خيلي فكر كردم به اين كه چند درصد از زنان بالاي 4سال و خانه‌دار ايراني هستند كه شوهرشان رو دوست ندارند، اما نه به خاطر نياز مالي كه بهشون دارند؟ چند درصد اونها حاضر بودند به زندگي‌شون ادامه بدهند در حالي كه از نظر مالي تامين بودند؟

 دیگه نمی دونم باید چی بگم و چی کار کنم؟

  RSS