بدون هيچ مقدمه مي‌رم سره اصل مطلب امروز اينجا يك ساله مي‌شه.اصلا دوست ندارم عين وبلاگ‌هاي جواد اينجا گل و بلبل بذارم بعد از خودم تعريف كنم و بعد هم به خودم تبريك بگم. پس هيچ كاري نمي‌كنم. و فقط پستي رو كه در آغاز سال جديد دوست داشتم بنويسم اما وقت نكردم، رو مي‌نويسم.

در روبروم سال جديدي قرار داره با سيصد و پنجاه و اند روز. توي تمام اين روزها و شب‌ها اتفاقات مختلفي خواهد افتاد. چيزهايي بزرگ خواهند شد و چيزهايي كوچك. روزهايي كه تا آخر عمر به خاطر خواهند ماند و روزهايي كه چه زود فراموش خواهند شد و از يادها خواهند رفت. درس‌هاي بزرگ كه آموخته مي‌شوند و تجربه‌هاي بزرگ‌تري كه در ذهن‌ها به جاي مي‌مانند. دوستي‌‌هايي كه بوجود خواهند آمد و دوستي‌هاي كه از بين خواهند رفت. امسال سالي‌ هست كه من عمري دارم كه 21ساله مي‌شود و خانواده‌اي كه براي من 21ساله خواهد شد و همچنين عكس كودكي‌ام كه 20سال است كه به ديوار اتاقمان آويخته شده. عروسك زيبايم كه 14ساله مي‌شود البته درسته كه ديگه گريه و خنده نمي‌كنه اما ظاهر درست و درماني داره و هيچ كس باورش نمي‌‌شه كه 14ساله با چشمان آبي‌اش به من ذل زده. عينكي كه با دماغم 11سال است كه انس گرفته، شايد به نظر جسم زايدي بياد اما دماغم بهش عادت كرده و نبودش برايش رنج‌آور است. خانه‌اي كه ديوارهايش برايم نه ساله خواهد شد و چه سخت است لحظه دل كندن از اين خانه. دوستي كه 7ساله خواهد شد و هم‌چنين اتدي كه 7ساله خواهد شد خدا مي‌دونه كه چقدر من با اون اتد اخت گرفتم و اصلا دوست ندارم كه روزي از دستش بدم. دوستي‌هايي كه سه ساله خواهد شد و علاقه‌اي كه سه ساله خواهد شد. و بلاگي كه يك ساله شد. كتاب‌ها و كتابخانه‌اي كه يادم نيست چندين ساله مي‌شوند. اما خوبيش اينه كه در اين يكي دوسال اخير زمان ورودشان به زندگي‌ام را يادداشت كرده‌ام. روزها و شبهايي كه چندين هزاره مي‌شوند و آنچنان سريع از برم مي‌گذرند كه شمارش‌شان از توانم خارج است. در تمام روزها و شب‌هايي كه در پيش رويم است يك لحظه از زيباي محبوبم، هدف زندگيم چشم برنمي‌دارم و تمام توجه و تلاشم بر او معطوف مي‌كنم و هرگز از ياد نمي‌برم كه چه بودم و چه شدم و چه خواهم شد.

اصلا بيخيال پستم رو اپ نمي كنم

تا حالا شده يه جعبه شيريني كه چهار طرفش با نخ شيريني بسته شده و به وسيله يه گره روش پلمپ شده، وسوسه‌تون كنه؟ اون وقت كلي با سختي و شقاوت نخ يكي از ضلع‌ها رو به گوشه جعبه مي‌رسونيد تا در جعبه يه كمي باز شه اون وقت نديده دست مي‌كنيد توي جعبه شيريني و يكي از شيريني‌ها رو برمي‌داريم و سريع تا كسي نيومده مي‌گذاريد تو دهنتون.

به ياد آوردن يه هم‌چنين خاطراتي اونم تو روزهايي كه شيريني از سر و كلت مي‌ريزه شايد لطفش اين باشه كه يه لحظه چشمات رو ببندي و فقط به اون جعبه‌ي شيريني و اون شيريني كه تو دهنت عين قند آب مي‌شه فكر كني اون وقت كه مي‌فهمي چقدر مزه اين شيريني با اون شيريني‌ها فرق مي‌كنه.

از اين به بعد قصد دارم كه اينجا هر كتابي رو كه مي‌خونم معرفي كنم اين اولين كتابي كه در سال 1386 تموم كردم.

مردانه بازي كن، زنانه پيروز باش

نويسنده: گيل ايوانز

مترجم: ويدا اسلاميه

ناشر: كتابسراي تنديس

191صفحه ، 1800تومان

چاپ ششم،1385

روي جلد كتاب نوشته "آنچه خانم‌هاي شاغل بايد بدانند" اما به نظر من اين كتاب مي‌تونه براي تمامي زنان جامعه مفيد باشه. در واقع اين كتاب يه مقداري تابو شكن است و به بيان يه سري از اعمال و حركات خانم‌ها در محيط كار يا هر گونه محيط اجتماعي مي‌پردازد. و اشتباهات آنها رو يادآوري مي‌كنه و در بعضي از موارد روش صحيح را نشون ميده در كل از كتاب خوشم اومد و خوندنش رو به خانم‌ها توصيه مي‌كنم. مطمئنا در لابه لاي صفحاتش مي‌تونند چيزي رو پيدا كنيد كه به دردشون بخوره.

«شش رفتاري كه مردها در محل كار از خود بروز مي‌دهند اما زن‌ها قادر به بروز آن نيستند.

1. مردها مي‌توانند گريه كنند، شما نمي‌توانيد. 2.مردها مي‌توانند روابط عاشقانه داشته باشند اما شما نمي‌توانيد. 3. مردها مي‌توانند بي‌قراري خود را نشان دهند اما شما نمي‌توانيد 4. مردها مي‌توانند فرياد بكشند، شما نمي‌توانيد. 5.مردها مي‌توانند بي‌ادب باشند، شما نمي‌توانيد. 6. مردها مي‌توانند كثيف و نامرتب باشند، زن‌ها نمي‌توانند.»

  RSS