اين روزها ناخواسته به ياد كسي بودم كه هرگز نديده بودمش و هر گز نخواهم ديدش. هيچي ازش نمي‌دونستم. ميشه گفت اصلا نمي‌شناختمش. چيزهايي خيلي مبهم و كمي ازش شنيده بودم اما همش به يادش بودم. دوست داشتم الان  مي‌بود. اگه بود مطمئنن دوستم داشت. اگه بود شايد وضعم بهتر از اين بود. اگه بود مي‌دونم كه دوستم مي‌داشت. حتي تصويري ازش نداشتم كه تصورش كنم. اما گاهي حدس مي‌زدم كه چگونه بوده: صورتش، رفتارش، .... با اينكه هرگز نديدمش اما دوستش دارم. دوست داشتم مي‌بود.

هيچ نمي‌دونستم تو همين روزهايي كه به يادش بودم بزرگترين اتفاق زندگيش براش افتاده، كه ايكاش نمي‌افتاد كه ايكاش مي‌بود. ولي من دوست داشتم كه مي‌بود. اگه بود، مطمئنم دوستم مي‌داشت.....

اين روزها يه چيزي كه فك مي‌كنم اينه كه چرا خدا تصور جسماني نداره؟ براي آدم‌هايي كوچك و پستي مثل من كه دوست داره فقط سرشو بذاره تو آغوشه خداو اونقدر گريه كنه تا همونجا خوابش ببره.اون موقع است كه آروم مي‌شم. اما احساس مي‌كنم كه انقدر كوچك و پستم كه خدا هم به من توجه نمي‌كنه. اما مي‌دونم كه فقط او، فقط اوئه كه مي‌فهمه چه حالي دارم. مي‌فهمه چه دردي مي‌كشم. فقط اوئه كه مي‌تونه برام كاري بكنه.

مي‌دونم كه هميشه كمك كردي و دستمو گرفتي. اين بارم تنهام نذار

امروز خوندم:

انسان های یادگیرنده با مشکلات مانوس و خوگر نمی شوند، بلکه به دنبال راه حل های نو تکاپو می کنند.

خوشحالم و همچنان منتظر

باز هم يه روز ديگه گذشت. مي‌دوني بعضي وقت‌ها همه چيز آدم رو عذاب ميده. مكان‌ها، زمان‌ها، افراد و اشخاص. همه اين‌ها تو رو به يادم مياره و بعد از يادآوري يادت بغض گلومو چنگ مي‌زنه. امروز پشت چراغ قرمزي تو اين شهر بزرگ ايستادم كه فقط تو مي‌دوني كدوم چراغه. لبخند روي لبام نشست و به نقطه‌اي خيره شدم كه تو فقط مي‌دوني كدومه. ياد اون روز افتادم از بيرون از جلد خودم به خودم و تو نگاه كردم. به لبخند طويل و طولاني‌مون. به اتفاقي كه افتاد من و تو فقط توش بوديم. مي‌دوني كه مي‌تونم از اين لحظه‌ها هزارتا، نه هزاران تا تعريف كنم و به ياد بيارم. و با هر كدومش بخندم و از شوق ذوق‌مرگ بشم و در آخر به گريه بيفتم. به گريه بيفتم و سكوتي عظيم همه وجودم رو فرا بگيره و تا مدت‌ها به حالت خلسه برم. خلسه اينكه ايكاش بودي. ايكاش همون لحظه بود. بعد فكر كنم كه چقد از هم دوريم. چقد دور

دوس داشتم بيشتر از اين برات بنويسم. مي‌دوني كه مي‌تونم برات صفحه‌ها و كتاب‌ها بنويسم. اما يه چيزي به گلوم چنگ مي‌زنه كه نميذاره بيشتر از اين بنويسم

يه روز ديگه. يه روزه ديگه گذشت. مي‌دوني چه حسي دارم؟ حس دانش‌آموزها تو خرداد ماه، خصوصا روزهاي آخر. اون موقعي كه هر چيزي آدم رو ياد اين ميندازه كه چند روز مونده تا امتحانات تموم بشه. يادتون هست؟ هر روز، روزها رو مي‌شمرديم. هر روز وقتي از امتحان برمي‌گشتم روي امتحان اون روز يه خط مي‌كشيدم و با صداي بلند امتحان‌هاي مونده رو مي‌شمردم. اون زمان لذت‌بخش‌ترين كار دنيا همين بود. اينكه روزهاي مونده بشمري و لحظه‌شماري كني براي اتمامش. روز آخر يادتونه؟ شبش با چه ذوق و شوقي مي‌خوابيديم انگار نه انگار كه شايد فردا بدترين امتحان عمرمون رو قراره بديم.احساس مي‌كنم كوچك شدم به دوران مدرسه برگشتم بعد از پنج شش سال باز حس همون دوران.

نه!!!!!!!!

خيلي بدتر و هولناك‌تر از اون روزها. انتظار كشنده، لحظه‌هاي كش اومده و يه عالمه حرف نگفته كه براي خودم بارها و بارها تكرار كردم. يه عالمه خيال و رويا، يه عالمه خاطره. روزهاي اول بزرگ‌ترين دلخوشيم اين بود كه وقتي داشتم غلت مي‌زدم يك دفعه بوت رو حس مي‌كردم. اولين بار با ناباوري همه جا رو بو كردم تا بفهمم از كجاس. ولي دفعه بعد فهميدم كه منشايي نداره. افسوس كه اون بو هم دو يا سه بار به سراغم اومد.

حالا من اينجا نشستم و براي سلامتيت و خوشيت دعا مي‌كنم و آرزو مي‌كنم كه ايكاش زودتر اين دو روز مونده هم تموم بشه.

  RSS